Chapter 12 รัก
posted on 14 Mar 2011 18:59 by mameawtnwy
ความหอมหวานที่คละคลุ้งอยู่ในห้องกว้างถูกบีบให้แคบลงในพริบตาด้านบนที่ยังสู้รบกับรสจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงประกอบกับส่วนล่างที่ยังคงถูกเร่งจังหวะบำเรอความสุขสมให้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเสียงครางหนักๆดังไปทั่วห้อง ความสุขที่เซนมอบให้พี่เก่งหวังว่าจะทำให้พี่เก่งยอมหยุดอยู่ที่เซนบ้าง...เท่านั้นเอง
ถึงแม้ว่าจะเป็นไปได้ยาก แต่เซนจะพยายาม...
จังหวะที่ถูกควบคุมโดยร่างบางทำเอาวาโยสำลักในความสุข ลิ้นร้อนๆลากลงไล้วนลงตามลำคอเรื่อยๆจนถึงแผ่นอกกว้าง พร้อมกับดูดดุนขบเม้มยอดอกที่ชูชันสู้กับสัมผัสที่หลอกล่อ มือหนายกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่บางเบาของเซนออกเพื่อจะมอบความสุขกลับคืนเช่นกัน
“อื้ออ เซน พี่ อืม ม”
“ปล่อยออกมาสิพี่เก่ง”
มือบางพยายามเร่งจังหวะพร้อมกับบีบส่วนปลายให้เสียวยิ่งขึ้น ไหล่เล็กๆทั้งสองข้างถูกบีบเกร็งจากร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังจะถึงจุดสูงสุด
“อ๊ะ เซน”
วาโยสะดุ้งกึงเมื่อรับรู้ว่าส่วนล่างถูกริมฝีปากสวยครอบครองไว้ซะแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ชอบแต่ตกใจมากกว่าที่ครั้งแรกของเซนกล้าทำให้เขาถึงขนาดนี้ ภาพใบหน้าหวานๆกำลังเล่นสนุกกับแก่นกายที่กำลังจะปลดปล่อยดูแล้วยิ่งทำให้มีความสุขยิ่งนัก แก้มป่องๆที่ขยับขึ้นลงยิ่งทำให้เห็นสีแดงเรื่อ ยิ่งเห็นแบบนั้นยิ่งอยากจะกดคนรักให้เป็นของตัวเองเร็วๆ
“เซน อื้อ พอ พอก่อน จะเสร็จแล้..ว.”
แขนแกร่งพยายามดึงร่างบางให้เคลื่อนตัวขึ้นแต่ไม่ทันซะแล้ว เพราะนอกจากเซนจะดื้อยื้อตัวเองไว้น้ำจากความสุขที่ถูกปรนเปรอถูกปล่อยออกเข้าปากไปเต็มๆ
“ อ้..า าา”
“อึก แค่กๆ “
ปริมาณที่ปล่อยออกมาไม่น้อยทำเอาสำลัก วาโยหอบหายใจถี่พอรู้สึกตัวก็รีบดูอาการคนรักทันที
“เซนเป็นอะ..อื้..อ”
ยังไม่ทันที่จะได้ถามร่างบางก็ผลุดตัวขึ้นประกบริมฝีปากเข้าหาทันที รสชาติเฝื่อนๆถูกส่งเข้าปากของอีกฝ่ายสงครามน้ำลายถูกดูดกลืนไปจนหมดเพื่อล้างปากให้คนรักของตัวเอง
“คราวหลังไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ”
แต่เหมือนคำที่ถูกพูดไปไม่เข้าหูคนรักเลยซักนิดเพราะร่างกายของเซนเริ่มจะตกเป็นทาสของอารมณ์เข้าซะแล้ว
“พี่เก่ง...ช่วยเซนที่สิ”
“ได้เลยครับ^^”
ร่างบางถูกกดลงบนเตียงพร้อมกับซอกคอเนียนน่าสัมผัสถูกซุกไซร้ฝากฝังรอยคิสมาร์คสีหวานไว้หลายแห่ง มือร้อนๆลูบไล้บนแผ่นอกที่ขาวเนียนเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมจนหมดถูกถอดออกโยนลงข้างเตียง มือหนายังไล้วนยอดอกสีหวานเรื่อยๆจนลิ้นอุ่นๆลากไล้ลงมาครอบครองขบเม้มหยอกเย้าจนคนใต้ร่างสั่นสะท้านเล็บน้อยๆจิกลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความรู้สึกที่สกัดกลั้นไว้ไม่ไหว
“อื้ม พะ พี่เก่ง”
ร่างบางร้องครางเมื่อกางเกงถูกปลดกระดุมพร้อมกับดึงลงช้าๆมือหนาไล่วนบีบเค้นที่น่องขาวขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงชั้นในสุดท้ายก่อนที่นิ้วเรียวจะเกี่ยวออกอย่างทะนุถนอม...
“อยะ อย่า...”
“หืมม”
“อย่า..ช้า...”
เมื่อได้ยินคำอนุญาตดังนั้นทำเอารอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เรียวขาสวยถูกแยกออกพร้อมกับนิ้วเรียวยาวชำแรกเข้าไปเบิกทางช่องแคบสีหวานนั่น...
“อ๊ะ พี่เก่ง เซน เจ็บ”
“นิดเดียวนะครับ คนเก่ง”
ร่างสูงเคลื่อนตัวขึ้นประกบริมฝีปากลงเพื่อคลายความเกร็ง นิ้วเรียวจากสองเพิ่มเป็นสามเพื่อให้ร่างกายที่เบาบางปรับสภาพความคุ้นชิน ดวงตากลมปิดแน่นเพื่อรับความอัดอั้นของส่วนล่าง
“อื้อ พะ พี่เก่ง อ๊ะ”
“ไม่ต้องเกร็งครับ คนเก่ง”
เมื่อเห็นว่าคนรักเริ่มมีอารมณ์ร่วม นิ้วเรียวยาวถูกชักออกพร้อมกับสิ่งใหม่ที่สอดแทรกเข้าไปทำให้ทั้งสองหลอมรวมเป็นคนๆเดียวกัน...
“อ้..า เซ..น”
วาโยขยับตัวเข้าออกช้าๆเพื่อให้เซนปรับตัวได้ทันก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นทำให้ร่างบางโผเข้ากอดด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านใบหน้าหวานซุกไซร้แผ่นอกกว้างทำเอาวาโยยิ้มด้วยความเอ็นดูแขนแกร่งยกขึ้นโอบรัดร่างบางแน่นด้วยความเสน่หา พร้อมกับยกร่างที่บอบบางให้สูงขึ้นเพื่อการสอดใส่ที่ลึกขึ้น...
“อ้ะ พี่ เก่ง อื้อ อื้ม ม อื...อ”
ขาเรียวเล็กเกี่ยวโอบเอวหนาไว้อย่างแนบแน่นเพราะกลัวตกยิ่งเห็นคนรักตอบสนองยิ่งทำให้วาโยได้ใจดำเนินบทรักอย่างเร่าร้อนต่อไปเรื่อยๆ อุณหภูมิที่เย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายน้อยลงไปสักนิด
“อ้า เซน อืมม”
“พี่เก่ง เซนจะถึง อื้อ ถะ ถืงแล้ว”
“พี่จะถึงแล้วเหมือนกัย ปละ ปล่อยออกมาเลยครับ..ที่รัก”
มือสองข้างที่เกาะไหล่กว้างบีบเกร็งพร้อมกับส่วนล่างที่ตอดรัดเป็นจังหวะเพื่อบองว่าตัวเองนั้นคว้าสวรรค์กลางอากาศไปเรียบร้อยแล้ว ร่างบางเกร็งกระตุกไปทั้งร่างก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำรักออกมาเปื้อนเปรอะหน้าท้องแกร่งที่ขาวเนียไปหมด
“อ่า ...า สุด เลยครั บ เซ..น”
ไม่นานพี่เก่งของน้องเซนก็ถึงจุดนั้นแล้วเหมือนกัน ความรักที่ถูกบำเรอถูกปลดปล่อยอีกครั้งพร้อมกับจูมพิตแสนหวานส่งท้ายบทรักครั้งนี้...
‘เซนยอมพี่เก่งทุกอย่าง...ยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ’