Chapter 30 เลว
posted on 21 Nov 2010 14:50 by mameawtnwyซอกคอที่เคยขาวเนียนตอนนี้เกิดรอยฟกช้ำสร้างความเจ็บปวดไปทั่ว ร่างสูงที่เคยอ่อนโยนมันไม่มีอีกแล้วมีแต่ซาตานที่คอยจะกระชากวิญญาณเขาไปได้ทุกเมื่อ...
“เจ็บ พอ พอที”
เสียงคร่ำครวญจากคนใต้ร่างขอให้เขาหยุด...แต่ไม่มีเลย
ไม่มีสักนิด...
แคว่กก!!!
เสื้อตัวบางถูกกระชากออกโดยมือหนาอย่างแรงผิวเนียนถูกขูดกับสาบเสื้อเกิดรอยแดงเป็นทาง
“โอ๊ยย”
ร่างเล็กกรีดร้อง....ทั้งน้ำตา
“อย่ามาสำออย”
ยอดอกถูกดูดดุนขบเม้นด้วยแรงโทสะจะคนบนร่าง ไม่มีเลยสักนิดสำหรับความอ่อนโยน จากสีที่เคยหวานกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ มือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการไม่สามารถตอบโต้อะไรได้สักนิด
“พอเถอะ ฉะ ฉันยอมแล้ว นะ นาย อื้อ ฉั น เจ็บ”
การกระทำที่รุนแรงไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ปราถนาจากร่างเล็กเลย แต่กลับกระตุ้นต่อมน้ำตาให้ไหลรินไม่ขาดสาย
นี่ใช่มั๊ยสิ่งที่ต้องเจอ...ทั้งชีวิต
ร่างสูงไม่ฟังคำร้องขอ เพียงแต่ทำตามอารมณ์ความโกรธของตัวเอง มือหนาเลื่อนลงไปปลดกางเกงร่างเล็กออกอย่างรวดเร็ว
“อย่า โตโน่ ฉันไม่ต้องการ ฮึก แบบนี้ พอ ปละ ปล่อยฉัน”
ร่างเล็กร้องแทบจะขอชีวิต แต่ก็ไร้ความปราณีจากร่างสูงอยู่ดี ร่างกายที่เป็นรอยแดงช้ำไปทั่วยังไม่สะใจแรงโทสะ ร่างเล็กที่เหลือเพียงชั้นในตัวเดียว กับร่างกายที่ปะทะความหนาวเหน็บของอุณหภูมิแอร์เย็นเฉียบได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลริน เผื่อบางคนจะสงสารเขา...บ้าง
“หยุดร้องไห้สักทีได้ไหม รำคาญ”
แต่คงใช้ไม่ได้ผลกับคนที่ไร้หัวใจ...อย่างเขา
ร่างสูงปลดเข็มขัดของตัวเองออกก่อนจะพันธนาการข้อมือเล็กไว้กับหัวเตียง
“โตโน่ ขอร้อง อย่า ฉันเจ็บ อื้มม..”
ริมฝีปากถูกปิดอีกครั้งเพื่อชิมความหวาน และคาวเลือดที่ร่างสูงขบกัดด้วยแรงโกรธร่างเล็กที่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บพร้อมกับสายน้ำที่ไหลรินจากดวงตา...
เมื่อเป็นที่พอใจเขาจึงถอนจูบออกและปลดอาภรณ์ตัวเองออกก่อนจะเหวี่ยงลงไปกองที่พื้นรวมกับเสื้อผ้าของร่างเล็กเอง
มือหนาไล้วนตามร่างกายก่อนจะเกี่ยวชั้นในตัวสุดท้ายออกช้าๆเผยให้เห็นแก่นกายของอีกคน....
“ขอร้อง อย่านะ โตโน่ ฉะ ฉันขอโทษ”
“ฉันบอกว่าฉันเกลียดคำนี้”
ร่างสูงพูดพร้อมกับคร่อมร่างเล็กไว้ใต้อาณัติ ก่อนที่จะส่งนิ้วเรียวยาวเข้าไปในช่องทางสวรรค์
“อ๊ะ อย่า เจ็บ ฉันเจ็บ ฮึก อยะ อย่า”
“ร้องสิ ร้องดังๆ”
เสียงแผ่วเบากระซิบที่ข้างหู ข้อมือที่ถูกพันธนาการยื้อกับเข็มขัดเส้นหนาไปมาจนถลอก ผิวเนียนถูกขูดจนเลือดซิบ
“ปละ อื้อ ปล่อย โอ๊ยยย พอ พอแล้วว”
นิ้วเรียวจากหนึ่งเพิ่มเป็นสองเพื่อเบิกทาง แรงขยับที่ไร้ความปราณีทำเอาร่างเล็กกรีดร้องอย่างทรมาน
“มันยังไม่พอกับสิ่งที่นายทำหรอก ริท”
ไม่พอ ยังไม่พอ...อีกหรอ
“อ๊ะ หยุดเถอะ ฉันยอมแล้ว อย่า อย่าทำ ฮึก”
“ก็ได้ในเมื่อนายต้องการ”
ร่างสูงชักนิ้วเรียวออกก่อนจะแสะยิ้มแล้วแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นที่ที่ยาวและใหญ่กว่าโดยที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว
“โอ๊ยยยยยยยยยยยย”
ร่างเล็กกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“เอา ออกไป เจ็บฮึก ฉันเจ็บ”
ร่างสูงไม่ฟังคำทัดทานกลับเคลื่อนจังหวะเข้าออกตามปราถนา
“โตโน่ อะ อึก ขะ ขอ ร้อง พะพอ”
ยิ่งร่างเล็กร้องด้วยความเจ็บปวด ยิ่งเป็นที่พอใจกับอีคน แรงกระแทกเพิ่มขึ้นเสียดสีกับช่องทางที่ร้อนระอุอย่างแรงทำให้ช่องทางคับแน่นฉีกขาดจนของเหลวสีแดงไหลรินออกมาตามเรียวขา
“พอแล้ว พอ ไม่ อย่า เจ็บ ฉันเจ็บ ฮึก ขอ ขอร้อง นะ”
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยิ่งร้องขอเหมือนย่งเพิ่มความรุนแรง บทรักที่ดำเนินเรื่อยมาไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด
“อ่าาาา นายนี่ยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะ”
คำพูดที่กรีดลงกลางใจทำเอาร่างเล็กแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายๆซะให้มันพ้นๆไป
“อ๊ะ อย่า ตรงนั้น อื้อ อย่านะ”
ร่างเล็กร้องเหวเมื่อถูกกระแทกลงจุดกระสัน ร่างสูงแสะยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อรู้จุดก่อนที่จะกระแทกเข้าไปอย่างรุนแรง
“โอ๊ย อื้ม พะพอ ไม อื้อ อ๊ะ อื้ม อยะ อย่า”
จุดนั้นถูกย้ำๆอยู่หลายครั้งจนร่างเล็กเองแทบจะหมดสติ ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเรื่องๆ บทรักที่แทบจะไม่มีความอ่อนโยน ความปราณีถูกส่งมาตลอดจากร่างสูง
“มะ ไม่ไหวแล้ว โตโน่ ฉะ ฉัน ฮื้ม อ๊ะ”
มือเรียวเล็กที่ยังถูกพันธนาการกำแน่นจนเล็กจิกลงในฝ่ามือตัวเองเพื่อระบายความเสียวซ่าน ก่อนที่ร่างกายจะเกร็งกระตุกและปลดปล่อยน้ำรักออกมา แล้วสติทั้งหมดก็ดับวูบลง....
ร่างสูงเมื่อเสร็จจากอารมณ์ก็ปลดปล่อยใส่ช่องทางนั้น น้ำสีขาวขุ่นไหลย้อนออกมาตามเรียวขาพร้อมกับเลือดสีแดงสดก่อนจะหยิบผ้าห่มคลุมร่างเล็กไว้และเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย
--------------
ทำไมแต่งNCครั้งนี้ ไรเตอร์จะร้องไห้
โฮฮฮฮ
กลับไปเม้นนนพลีสสสสส