chapter 21 ผิด
posted on 27 Mar 2011 18:12 by mameawtnwyริมฝีปากเรียกยกยิ้มก่อนจะทาบลงบนลำคอที่ขาวเนียน “ดยที่ไม่มีการต่อต้านใดๆทั้งสิ้น มือหนาสอดไล้ลงลูบแผ่นหลังที่เรียบเนียนก่อนจะวกมาด้านหน้าเพื่อปลดกระดุมออก
“อะ อื้อ หมอออ~~”
เสียงเล็กๆเอ่ยครางอย่างกระเส่าเมื่อโดนรุกรานที่หน้าอกจากมือหนาที่บีบเค้นไปมาจนสัมผัสบนยอดอกเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองมากขึ้น
“หมอ บอกรักริทได้ไหม อยากฟัง”
คำขอจากร่างที่อยู่ภายใต้เอ่ยออกมาในขณะที่หลับตาพริ้มรับความรู้สึกเสียวซ่านอย่างต่อเนื่อง ภาคิณก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูน่ารักเบาๆ
“รัก...นะคะ”
ก่อนจะขบเม้มที่ติ่งหูจนคนภายใต้สั่นสะท้าน...
“อ๊ะ อืมมม”
มือเล็กที่ปัดป่ายไปทั่วเตียงยกขึ้นถอดเสื้อเชิ๊ตที่ไม่ได้ติดกระดุมสักเม็ดบนร่างสูงออกด้านบนเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวสะอาดแนบเนื้อน่าสัมผัสนั่น
ริมฝีปากหยักลากลงบนกล้ามเนื้อท้องที่แบนราบลงมาเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกงขาสั้น ก่อนจะดึงลงตามเรียวขาเล็กออกทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี
ร่างสูงยืดตัวขึ้นทาบเรียวปากลงจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มอีกครั้งพร้อมกับสอดมือที่มีไออุ่นเข้าไปภายใต้กางเกงชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดส่วยอ่อนไหวนั้นไว้
“อื้อ..อื้มมม”
เสียงนุ่มๆร้องครางอยู่ภายในลำคอ ยิ่งคนบนร่างได้ยินยิ่งเหมือนปลุกเร้าอารมณ์เขาได้ยิ่งขึ้น ส่วนล่างที่เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ขึ้นลงอย่างช้าๆ
"อื้อ.....อ๊า....อ๊ะ.....อืม~"
ร่างบางหลับตาพริ้ม กัดริมฝีปากแน่น เพื่อปกปิดเสียงครางเอาไว้ แม้จะรู้ดีว่าช่วยไม่ได้มากแต่หากจะปล่อยเสียงน่าอายออกมา มันคงจะไม่ดีเป็นแน่
มือหนากลับเร่งจังหวะการขยับให้ไวขึ้นตามเสียงครางหวานของร่างบาง ยิ่งร่างบางส่งเสียง ร่างหนาก็ยิ่งเร่งจังหวะการขยับข้อมือ เหมือนจงใจให้ร่างบางได้ถึงสุดปลายทางปรารถนาให้ไวที่สุด
"อืม...อื้อ......หมออออออออ"
เสียงของร่างเล็กแผดออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาจากส่วนปลายสีสด ลมหายใจถี่ถูกผ่อนออกเหมือนคนกำลังใกล้หมดลมหายใจ
"โตโน่ คะ คุณ.....เข้ามาเถอะนะ"
ใบหน้าสวยบัดนี้แดงซ่าน เสียงหอบเบาๆยิ่งทำให้อารมณ์ที่มากมายอยู่แล้วพุ่งสูงขึ้นอีก ริมฝีปากอิ่มเผยออย่างยั่วยวน ก่อนจะคนตัวโตจะเอ่ยอย่างหยุดไม่ได้
"เจ็บนิดนึงนะคนเก่ง"
เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะสอดนิ้วเรียวเข้าสู่ช่องแคบด้านหลัง คนตัวเล็กเริ่มมีอาการเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความเกร็ง วางตัวไม่ถูก มือเท้าเย็นขึ้นมาในทันที
"อ๊ะ! จะ...เจ็บ..."
ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากัน สะโพกบางขยับหนีอย่างเกรงกลัว
"อย่าเกร็งสิริท"
เสียงร่างสูงสั่งเบาๆ อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า
"อ่ะ....อือ....อ๊า"
นิ้วที่สองของเขาถูกสอดใส่เข้าไปเพิ่มเติม ก่อนที่จะขยับช้าๆ เพื่อขยายช่องทางคับแคบ
"หมอ...อื้อ...จะเจ็บบบบบบ"
คนตัวเล็กโอดโอย นิ่วหน้าหนักขึ้น ทำเอาโตโน่ถึงกับต้องถอดนิ้วทั้งสองออก
"เจ็บหรอ...ขอโทษนะ"
เสียงร้องเมื่อสักครู่ทำเอาภาคินถึงกลับเกิดอาการกล้าๆ กลัวๆ กลัวว่าร่างเล็กจะต้องเจ็บ กลัวว่าร่างเล็กจะกลัว กลัวไปเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
"อ๊ะ...หมอ....อย่าเอาออกสิ.....สะ...ใส่เข้าไปอีก...นะ"
สะโพกบางบิดเร้าอย่างน่ารัก คนตัวเล็กแสดงสีหน้ายั่วยวนมากขึ้นกว่าเดิม น้ำเสียงขอร้องแหบพร่า เหมือนความต้องการนั้นมากมายเสียเหลือเกิน
"อืม.....เจ็บนิดนึงนะ อย่าหาว่าผมรังแกล่ะ"
สิ้นเสียงเขาเริ่มสอดนิ้วอีกครั้งช้าๆ แต่กลับเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสามนิ้ว ขยับขึ้นขยับลงเบาๆ ทำเอาริทต้องกลั้นความรู้สึกด้วยการงุดหน้าลงหมกยังที่นอนสีขาว
"อ๊า...อ่ะ...อื้อ...."
เสียงเล็กๆยังคงดังต่อเนื่องไม่มีการขาดช่วง โตโน่ตัดสินใจดึงนิ้วทั้งสามออก แล้วเปลี่ยนเป็นแกนกายเข้าแทนที่อย่างนุ่มนวลและแผ่วเบา เพราะเกรงว่าการกระทำของตนจะทำให้ร่างเล็กต้องเจ็บปวด
"หมะ หมอ.....อื้อ.....เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบ~"
ริทหลับตาพริ้มเผยเสียงออกเบาๆ อย่างอดกลั้น เพราะรู้สึกได้ถึงการฉีกขาดของช่องทางด้านหลัง เลือดสีแดงเริ่มซึมออกมาจางๆ ปะปนกับน้ำสีขาวขุ่น เหมือนเป็นตัวหล่อลื่นการเคลื่อนสะโพกของร่างสูง
"ผ่อนคลายกว่านี้นะ ริท อื้อ....คุณมันรัด.....อื้อ....."
สะโพกหนาค่อยๆ เคลื่อนที่ช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะให้ไวขึ้น ตามความต้องการของตนที่ประทุอยู่ด้านใน
"อื้อ....จะ....เจ็บ.....แต่ อ๊า.....อีกนิดนะหมอ อืมมมมมมม"
ริทร้องโอดครวญ แต่กลับไม่ยอมบอกให้คนบนร่างหยุดการเคลื่อนที่
"อ๊า.....ริท.....คุณ....อื้อ.......ยังเจ็บอยู่มั้ย....อื้อ"
"ม่ะ...ไม่.....อื้อ...เร่งอีกสิ.....อื้อออออ"
ร่างเล็กเริ่มผ่อนคลาย สั่งการให้คุณหมอเร่งจังหวะการกระแทกให้ไวขึ้น
"อื้อ....ริทครับ.....อ๊า....ผมรักคุณ...นะ....อืมมมมม"
"อ๊ะ....อ๊ะ....อ๊า.....ริทก็รักคุณ....อื้อ....โตโน่....อีก....อีกสิ....อ๊า~"
เสียงเล็กๆส่งเสียงดังกังวานตามจังหวะการแทรกตัวเข้าออกของแกนกายอันแข็งแกร่ง
"กะ........เกือบแล้ว......อีกนิด....อ่ะ......อื้อ......~"
ร่างหนาเกร็งสะโพกพร้อมดันครั้งสุดท้าย ก่อนจะ ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาปะปนกันคราบเลือดสีแดงของร่างเล็ก ทำเอาริทถึงกับพับลงไปนอนบนที่นอน หอบหายใจถี่กับความร้อนแรงของคนตัวโตใบหน้าหวานยกยิ้มน้อยๆและค่อยๆปิดเปลือกตาลงด้วยความอ่อนแรง ร่างสูงยกอุ้มคนที่หลับไม่ได้สติเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำเพื่อเอาคราบออกพร้อมกับห่อคนตัวเล็กด้วยผ้าขนหนูผืนหนาและกอดไว้ภายในผ้าห่มผืนใหญ่ที่คลุมร่างทั้งสองเอาไว้...